دفتری بود که گاهی منو تو

مینوشتیم در آن

از غم و شادیو رویاهامان

از گلایه هایی که ز دنیا داشتیم

من نوشتم از تو :

که اگر باتو قرارم باشد

تا ابد خواب به چشم من بی خواب نخواهد آمد

که اگر دل به دلم بسپاری

و اگر همسفر من گردی

من تورا خواهم برد تا فراسوی خیال

تا بدانجا که تو باشی و من و عشق و خدا...

تو نوشتی از من:

من که تنها بودم با تو شاعر گشتم

با تو گریه کردم

باتو خندیدم و رفتم تا عشق

نازنینم ای یار

من نوشتم هربار

با تو خوشبخت ترین انسانم

ولی افسوس...

مدتی هست که دگر نه قلم دست تو مانده است و نه من...!!